เริ่มต้น คนใหม่

posted on 09 Sep 2010 20:18 by minebow

 

เวลาเคลื่อน......ไปเราเป็นคนใหม่ตลอดเวลา

หากเราผลั้งเผลอ ทำความผิด เสียใจอย่างลึกซึ้ง

เราสามารถเริ่มต้นใหม่กับตัวเองได้ทุกเมื่อ

การเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่ความคิด ไม่ใช่พิธีกรรม

เราต้องเรียนรู้ที่จะแปรเปลี่ยนจิตใจของเราอย่างแท้จริงก่อน 

มองเข้าข้างในใจตนมากกว่าพุ่งโทษไปข้างนอก

แปรเปลี่ยนความเจ็บปวดภายในเป็นความเบิกบาน

ความโกรธเป็นความรัก ความไม่เข้าใจเป็นตระหนักรู้แจ้ง

ว่าเราก็มีส่วนในปัญหาและความทุกข์นั้นด้วย

พลังแห่งสติจะช่วยในการแปรเปลี่ยน

เข้าใจและให้อภัยตัวเอง เข้าใจและให้อภัยผู้อื่น

ทุกครั้งที่ทำได้ เราก็เริ่มต้นเป็นคนใหม่แล้ว

เมื่อเราเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ผู้อื่นก็เปลี่ยนเป็นคนใหม่ด้วย

แล้วเราก็จะมีโลกใบใหม่ร่วมกัน


หนึ่งในบทความของท่านติช นัท ฮันท์

ละอ่อนน้อยบนดอยสูง

posted on 18 Jun 2010 23:56 by minebow

 

คุณยังจำรอยยิ้มของตัวเองสมัยเด็กน้อยได้หรือป่าว

รอยยิ้มที่เรียกเสียงหัวเราะให้กับคนรอบข้าง

รอยยิ้มที่ทำให้พ่อแม่เป็นสุข อิ่มเอมหัวใจ

ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

 

 Photobucket   Photobucket

Photobucket     Photobucket

 Photobucket

ปล. ขอบคุณรอยยิ้มงามๆ จากน้องบ้านม่อนแจ่มมากนะเจ้า

ปีหน้าจะแวะไปแอ่วหาเน้อ

ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

posted on 14 Jun 2010 19:04 by minebow
Photobucket

อยากกินข้าวผัด.............

posted on 10 Jun 2010 17:48 by minebow

 

 

...ว่าด้วยของเหลือในตู้เย็น และท้องร้อง

จึงต้องจัดการหาอะไรเข้าปากก่อนจะลมจับ

นึกได้ว่าอ๋อข้าวผัดนี่แหละสุโค่ย.............

มีอะไรๆ ก็ใส่ไป โดยเฉพาะซอสมะเขือเทศ

ชีวิตนี้ขาดไม่ได้จริงๆ

สักพัก ข้าวผัดจอมโหดก็ออกมาสู่สายตา

ตามทฤษฎีแล้วเค้าเล่ากันว่า.....

อาหารมื้อแรกที่แม่ทำให้ลูกกิน

ถึงแม้ว่าจะไม่อร่อยเหาะ แต่ลูกจะจำรสชาตินั้นไปตลอด

จึงไม่แปลกหาก...ออกไปทานอาหารนอกบ้าน

แล้วคิดถึงอาหารจานโปรดฝีมือของ....แม่

 


 

Photobucket    Photobucket

 

Photobucket

Photobucket

 

นั่งรถแดงไปดอยอิน

posted on 21 Dec 2009 11:37 by minebow

เช้าขึ้นมาก็แอบโดดขึ้นรถแดง มาซุกไออุ่นกับเพื่อนข้างๆ

ระยะทางจากจุดเริ่มต้นถึงปลายทางไม่ไกลอย่างที่คิด

หรืออาจเป็นบทสนทนาที่ทำให้ระยะทางสั้นลง

พระมหาธาตุเจดีย์ต่างจากเดิมบ้างก็ตรง

มีบันไดเลื่อน เลยผ่อนแรงไปได้อีกนิดนึง

ตามด้วยมหากาพย์

การเสาะหาอะลอซู ในฉบับรักจัง

ของนังโรซี่ที่กิ่วแม่ปาน.........

 การนั่งมองพระอาทิตย์โผล่จากเส้นขอบฟ้า

(ยืนยันว่าขอบฟ้าจริงๆ)

 เป็นการรอคอยที่มีค่าอยู่ทุกวินาที

เมื่อพระอาทิตย์พ้นขอบฟ้า รอยยิ้มปรากฎชัดอยู่ทุกใบหน้า

พร้อมกับเสียงปรบมือ ชื่นชม ราวกับนักกีฬาวิ่งถึงเส้นชัย

ความงามของธรรมชาติ แสงแดด ตอกย้ำ

ให้เห็นถึงการมีชีวิตของผู้คน

พระอาทิตย์ขึ้น โลกหมุน ฤดูกาลเปลี่ยน

เป็นเช่นนี้นานแล้ว และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

 

 

        Photobucket   Photobucket   Photobucket

        Photobucket   Photobucket   Photobucket